Turystyka w Polsce

wczasy, wakacje, urlop

  [1]  2  3  4  Następna >

Bory Tucholskie

01 October 2011r.

Zajmują one blisko 1200 hektarowy obszar na Pojezierzu Połud-niowopomorskim, rozciągający się w pd. części województwa gdańskiego i pn. - zach. bydgoskiego. Teren ten pokryty był przez wieki lasami pierwotnymi, tzw. puszczą pomorską, wytrzebioną w XIX w. przez rabunkową gospodarkę pruską. Na części wyeksploatowanego lasu mieszanego posadzono sosnę, która zajmuje dziś około 80 proc. areału leśnego. Na reszcie występuje świerk, buk, grab, dąb, lipa, jawor i inne. Można też spotkać stanowiska rzadkich drzew, jak cisy, brekinie i brzoza niska, należąca obok niektórych roślin zielnych do reliktów flory tundrowej, pochodzących z okresu polodowcowego. Dla ratowania ginących gatunków utworzono rezerwaty krajobrazowe i florystyczne, np. Cisy Staropolskie im. L. Wyczółkowskiego w leśnictwie Wierzchlas (pow. 37 ha), liczący ok. 4000 okazów, czy jedyny w Polsce zespól brekini (rez. Brzęki) w Szczernowie z 66 okazami. W Borach Tucholskich znajduje się nadto pod ochroną ok. 300 pomników przyrody żywej, do których należy np. ok. tysiącletni cis Chrobry w wymienionym rezerwacie, a także potężne dęby, jawory, lipy, jałowce i inne. Wśród fauny chronione są głuszce, czapla siwa, puchacz, cietrzew, sokół wędrowny, żuraw. Zagładzie uległ już w XVII w. tur, wyginął bóbr, orzeł, niedźwiedź, a do rzadkości należy głuszec i bocian czarny. Pojawiają się natomiast wilki, losie i daniele, pospolity jest żółw błotny.


Brama Wyżynna

02 October 2011r.

Nazywana też Wysoką, była przez wieki głównym i najparadniej-szym wejściem do Gdańska, a rozpoczynała niepowtarzalny w jego urodzie architektonicznej szlak miejski, słynną Drogę Królewską. Najpierw, w latach 1574-76 stanął surowy, pozbawiony ozdób budynek z cegły, zaprojektowany przez budowniczego miejskiego Hansa Kramera jako jeden z elementów w ciągu XVI-wiecznych fortyfikacji, ubezpieczających Gdańsk od zachodu. Mieścił się w pasie masywnego wału ziemnego, który sięgał na wysokość gzymsu nad otworem bramnym. Kunsztowną oprawę budynku wykonał flamandzki rzeźbiarz Willem van den Blocke z Mechelen w 1588 r., nawiązując do dzieł tego rodzaju, istniejących w Weronie i Antwerpii.


Brama Złota

03 October 2011r.

Okazałą tę budowlę wznieśl i w latach 1612-14 Abraham van den Blocke i Jan Strakowski. Stanęła na miejscu starej gotyckiej bramy z 1346 r., znanej z obrazu Antoniego Moellera Grosz czynszowy, namalowanego w 1601 r. Wyszukany kształt nowego obiektu bramnego, bogaty wystrój plastyczny na fasadach oraz interesujące zwieńczenie w postaci attyki i dwu grup kamiennych posągów świadczą, że bramę tę zafundował sobie Gdańsk dla uświetnienia wejścia na najparadniejszy ciąg uliczny, jakim jest po dziś dzień ul. Długa i Długi Targ.


Kościerzyna

17 September 2011r.

Kościerzyna Jest miasteczkiem liczącym około 18 tys. mieszkańców, głównie Kaszubów, posiadającym w herbie niedźwiedzia pod konarem lipy. Niedźwiedź wywodzi się ze starej legendy, a okoliczne lipy dawały słodycz na miód, z którego sycono smakowity trunek, dziś także produkowany w miejscowej wytwórni. Kościerzyna ulokowała się w wielce urodziwej krajobrazowo okolicy, wśród wzniesień morenowych i w sąsiedztwie rozległych lasów oraz malowniczych jezior. Niektóre z nich, jak Osuszyno i Garczyn, oblegane są latem przez wczasowiczów, którym służą rozbudowane ośrodki wypoczynkowe.


Kościoły gotyckie starego Gdańska

16 September 2011r.

O początkach budownictwa sakralnego na terenie dzisiejszego śródmieścia Gdańska wspomniano już w haśle "Gdańsk". Istniejące dziś na wymienionym obszarze kościoły pochodzą z 2 poł. XIV i pocz. XV w. bądź z XV i pocz. XVI stulecia. Tworzywem budowniczych gdańskich była w tym czasie prawie wyłącznie cegła i wyjątkowo wapień, ale stosowany tylko w cokołach, gzymsach czy jako element konstrukcyjno-dekoracyjny w nadprożach, zwornikach lub portalach. Osobliwością gdańskich kościołów gotyckich były (poza korpusem zachodnim kościoła św. Katarzyny) potrójne dachy, osobne dla każdej z naw. W związku z tym powstawały również potrójne szczyty dla zamknięcia dachów i zwieńczenia elewacji budowli. Były one z reguły najbardziej dekoracyjnymi partiami surowych na ogół ścian kościelnych. Prostsze początkowo (w 1 poł. XV w.), jedynie z elementami profilowanych sterczyn i wnęk, jak w kościołach św. Jana i św. Mikołaja, później znacznie zdobniejsze, późnogotyckie u św. Katarzyny, i o wyrafinowanych formach, prawdziwie koronkowe w kościele św. Trójcy, skonstruowane w początkach XVI w. Kościoły gdańskie z epoki gotyku nie posiadają owych wspaniałych portali o profilowanych ościerzach, z tympanonami i bogactwem dekoracji figuralno-roślinnej w łukach archiwolt. Dwa skromniej uformowane portale tego typu występują we wschodniej ścianie kościoła NP Marii i przed zakrystią. Inne przechodzą w okna, od których oddziela je tylko belka nadproża.


Kuźnia wodna w Oliwie

11 October 2011r.

Wyniosły skraj zalesionej wysoczyzny morenowej pożłobiony jest w rejonie Oliwy kilkoma malowniczymi dolinami, stanowiącymi ulubione miejsca spacerów i wypoczynku mieszkańców Gdańska. Największą i szeroko rozgałęzioną doliną, ciągnącą się kilka kilometrów w głąb pagórkowato-leśnego terenu ptynie kręty i bystry Potok Oliwski o długości około 5 km. Byt on od początku XIII w. źródłem energii, wykorzystywanej do poruszania tzw. "młynów", zakładanych najpierw przez miejscowych cystersów, a w późniejszych wiekach przez kupców gdańskich. Młynami nazywano różnego rodzaju zakłady produkcyjne, jak kuźnie wodne, folusze, olejarnie, młyny zbożowe i prochowe, papiernie i inne. Wielki rozwój tego ośrodka produkcyjnego przypada na wieki XVI, a głównie XVII, kiedy nad Potokiem Oliwskim i jego dwoma większymi dopływami - potokami: Prochowym i Rynarzewskim pracowało 23 zakłady, w tym 13 lub 14 kuźni żelaza, miedzi i stali.


Latarnia morska w Rozewiu

14 October 2011r.

Zapewne każdego czytelnika wzruszającej noweli Henryka Sienkiewicza pt. Latarnik ogarnia pragnienie ujrzenia prawdziwej latarni morskiej, zapewniającej statkom bezpieczną żeglugę na wodach przybrzeżnych. Dzieje latarnictwa morskiego rozpoczęły się niewątpliwie wkrótce po podjęciu przez człowieka żeglugi. Pierwotnie rozpalano ogniska na wysokich brzegach, cyplach lądu, skałach czy wysepkach. Były one drogowskazem dla żeglarzy spieszących do bezpiecznych przystani. Znani ze swoich żeglarskich wyczynów -handlowych i wojennych - Grecy już około 2300 lat temu palili stałe ognie na specjalnie zbudowanych cokołach kamiennych, ustawionych naprzeciw wejść do portów. W świadomości ludzkiej najbardziej utrwaliła się jednak pamięć o latarni morskiej (o kształcie czworokątnej wieży), wzniesionej około 1280 r. p.n.e. na wysepce Faros, leżącej w rejonie starożytnego portu egipskiego w Aleksandrii. Wiadomo, iż wybudował ją Grek Sostratos, pochodzący ze sławnej kolonii Knidos. W następnych wiekach wzniesiono liczne latarnie w wielu krajach nadmorskich, m.in. w starożytnym Rzymie, Hiszpanii, we Włoszech, Francji, Anglii lub na wybrzeżach niemieckich.


Strona 1 z 4,   [1]  2  3  4  Następna >