Lubiszewo

02 September 2011r.

Tę niewielką dziś wioskę, położoną w odległości 6 km na zachód od Tczewa często wymieniają źródła wczesnośredniowieczne; po raz pierwszy w 1198 r" kiedy książę Grzymisław ze Świecia nadał część dochodów kościelnych we wsi Lubissou zakonowi joanni-tów. Osada leżała przy starym szlaku handlowym via regia, wiodącym z głębi kraju nad Bałtyk. Już w XII w. istniała w Lubiszewie stacja celna i karczma na podgrodziu, które znajdowało się w miejscu najstarszej części wsi. Sam gród miał się znajdować na obecnym cmentarzu przykościelnym, lecz nie pozostało z niego żadnego śladu. Rezydowali w nim kasztelanowie, m.in. znany z imienia Warczon, urzędujący w latach 1229 - 40, a obok niego podczaszy Domasław oraz stolnik Wirgon. Gród lubiszewski wybrany został w 1229 r. na siedzibę udzielnego księcia państewka powstałego na okolicznych ziemiach, po podziale Pomorza Gdańskiego przed 1220 r. przez księcia Mściwuja I na cztery części. W nieznanym dokładniej czasie osiedli w Lubiszewie joannici,o których wiemy, że posiadali zameczek (domus), kaplicę oraz szpitalik. Panujący na grodzie Sambor II tytułował się księciem lubiszewskim do czasu przeniesienia w 1252 r. stolicy do nadwiślańskiego Tczewa. Jego dotychczasową rezydencję pozyskali niebawem joannici.