Turystyka w Polsce

wczasy, wakacje, urlop

 

Lębork

13 October 2011r.

Jest po Słupsku największym miastem woj. słupskiego, liczącym około 30 tys. mieszkańców. Leży w malowniczej dolinie rzeki Leby, opodal rozległych połaci leśnyćh, pokrywających wysoczyzną morenową. W sąsiedztwie rozlewają się, na tle ciemnej ściany lasu, błękitne wody Jeziora Lubowidzkiego, terenu sportów wodnych i wypoczynku lęborżan. W zamierzchłych czasach znajdowała się na miejscu dzisiejszego Lęborka słowiańska osada Lebno, której nazwę dała przepływająca obok rzeka Leba. Położona korzystnie, bo przy trakcie biegnącym z Gdańska na Pomorze Zachodnie, już w XIII w. prześcignęła w rozwoju stołeczną miejscowość tej ziemi Białogar-dę, w której wznosił się gród, będący siedzibą kasztelanów, a przez jakiś czas również rezydencję udzielnego księcia Racibora.


Lubiszewo

02 September 2011r.

Tę niewielką dziś wioskę, położoną w odległości 6 km na zachód od Tczewa często wymieniają źródła wczesnośredniowieczne; po raz pierwszy w 1198 r" kiedy książę Grzymisław ze Świecia nadał część dochodów kościelnych we wsi Lubissou zakonowi joanni-tów. Osada leżała przy starym szlaku handlowym via regia, wiodącym z głębi kraju nad Bałtyk. Już w XII w. istniała w Lubiszewie stacja celna i karczma na podgrodziu, które znajdowało się w miejscu najstarszej części wsi. Sam gród miał się znajdować na obecnym cmentarzu przykościelnym, lecz nie pozostało z niego żadnego śladu. Rezydowali w nim kasztelanowie, m.in. znany z imienia Warczon, urzędujący w latach 1229 - 40, a obok niego podczaszy Domasław oraz stolnik Wirgon. Gród lubiszewski wybrany został w 1229 r. na siedzibę udzielnego księcia państewka powstałego na okolicznych ziemiach, po podziale Pomorza Gdańskiego przed 1220 r. przez księcia Mściwuja I na cztery części. W nieznanym dokładniej czasie osiedli w Lubiszewie joannici,o których wiemy, że posiadali zameczek (domus), kaplicę oraz szpitalik. Panujący na grodzie Sambor II tytułował się księciem lubiszewskim do czasu przeniesienia w 1252 r. stolicy do nadwiślańskiego Tczewa. Jego dotychczasową rezydencję pozyskali niebawem joannici.


Martwa Wisła

15 October 2011r.

Jest to dawny końcowy odcinek koryta Leniwki, czyli lewego ramienia Wisły. Ogromne i korzystne zmiany nastąpiły na tym odcinku w ciągu XIX w. Najpierw, podczas wielkiej powodzi w styczniu 1840 r., wody Leniwki zastopowane olbrzymim zatorem lodowym przerwały w nocy na 1 lutego pod wsią Górki wał wydmowy o szerokości 1,5 km i wysokości 23 m i utworzywszy w nim potężną wyrwę, poczęły spływać nią do Zatoki Gdańskiej. To nowe ujście nazwał Wincenty Pol Wisłą Śmiałą. Przebywa! on w tych stronach jako internowany żołnierz powstania listopadowego w 1831 r.. a następnie jako podróżny w 1842 r. W jego opisie Żuław Gdańskich zawarte są wspomnienia rybaka, który był świadkiem katastrofy, gdyż znajdował się na łodzi obok zatoru. Noc była straszna i ciemna... szumiały wody na zatorze... Przestaliśmy robić wiosłami, ale łódź naszą niosła woda na zator... w tejże chwili poczęła kra pękać i strzelać, jakby z dział bito!... A równocześnie rozległ się straszny huk i szum w powietrzu, jakby się cała ziemia trzęsła!... Rozwarła się morska topiel szumna, fale biły wysoko... puściliśmy się z prądem wody i fali oczekując tego, że się lada chwila o zator rozbijem.


Mirachowo

07 September 2011r.

Należy do rzędu,miejscowości o urozmaiconej historii i dużych szansach na przekształcenie się w miasto, utraconych jednak na korzyść dogodniej dla komunikacji położonych Kartuz. Należało kiedyś zapewne do rycerza Mirocha, od którego uzyskało pierwotną nazwę w postaci Mirochowo, wymienioną po raz pierwszy w dokumencie z 1348 r. Pierwszy awans owego Mirochowa nastąpił w latach osiemdziesiątych XIV w., kiedy Krzyżacy stworzyli tu ośrodek okręgu administracyjno-gospodarczego, po zlikwidowaniu wcześniej kasztelanii w Chmielnie. Na jego czele stał tzw. pfleger, podporządkowany komturowi gdańskiemu. Podlegały mu okoliczne wsie i ogromne obszary leśne, których pozostałością są dzisiejsze Mirachowskie Lasy. W początkach wojny 13-letniej gdańszczanie, zająwszy komtu-rię gdańską, stali się również panami Mirachowa, lecz ok. 1470 r. musieli je zwrócić królowi polskiemu, który utworzył starostwo mirachowskie, istniejące pewnie od 1473 do 1772 r.