Turystyka w Polsce

wczasy, wakacje, urlop

 

Bory Tucholskie

01 October 2011r.

Zajmują one blisko 1200 hektarowy obszar na Pojezierzu Połud-niowopomorskim, rozciągający się w pd. części województwa gdańskiego i pn. - zach. bydgoskiego. Teren ten pokryty był przez wieki lasami pierwotnymi, tzw. puszczą pomorską, wytrzebioną w XIX w. przez rabunkową gospodarkę pruską. Na części wyeksploatowanego lasu mieszanego posadzono sosnę, która zajmuje dziś około 80 proc. areału leśnego. Na reszcie występuje świerk, buk, grab, dąb, lipa, jawor i inne. Można też spotkać stanowiska rzadkich drzew, jak cisy, brekinie i brzoza niska, należąca obok niektórych roślin zielnych do reliktów flory tundrowej, pochodzących z okresu polodowcowego. Dla ratowania ginących gatunków utworzono rezerwaty krajobrazowe i florystyczne, np. Cisy Staropolskie im. L. Wyczółkowskiego w leśnictwie Wierzchlas (pow. 37 ha), liczący ok. 4000 okazów, czy jedyny w Polsce zespól brekini (rez. Brzęki) w Szczernowie z 66 okazami. W Borach Tucholskich znajduje się nadto pod ochroną ok. 300 pomników przyrody żywej, do których należy np. ok. tysiącletni cis Chrobry w wymienionym rezerwacie, a także potężne dęby, jawory, lipy, jałowce i inne. Wśród fauny chronione są głuszce, czapla siwa, puchacz, cietrzew, sokół wędrowny, żuraw. Zagładzie uległ już w XVII w. tur, wyginął bóbr, orzeł, niedźwiedź, a do rzadkości należy głuszec i bocian czarny. Pojawiają się natomiast wilki, losie i daniele, pospolity jest żółw błotny.


W morskiej toni

28 May 2012r.

Plankton Toń wodna Bałtyku nie ma cech przestrzeni wodnych prawdziwie oceanicznych, nie jest więc pelagialem roztaczającym się ponad wielkimi głębiami otwartego oceanu. Bałtyk jako morze śródlądowe i płytkie, podobnie jak bardziej otwarte Morze Północne, zalega na szelfie mającym urzeźbienie i ślady żłobiącej działalności lądowej. Toń wodna Bałtyku, często nazywana pelagialem, ściśle


Skorupiaki planktonowe

28 May 2012r.

Skorupiaki planktonowe. Najważniejszą grupą planktonu zwierzęcego są skorupiaki widłonogi. Kilka gatunków tych morskich raczków, wytrzymujących dostatecznie duże zmiany zasoleniowe, najbardziej charakteryzuje plankton Bałtyku. Tutaj odbywają one pełny cykl życia, występują w różnych stadiach rozwojowych w toni wodnej i nie zależą od dna. Są stałym planktonem. Do nich należą słonawowodne gatunki widło-nogów z rodzajów Acaitia, Eurytemora, Temora, Centio-pages i inne. Wszystkie trzymają się górnych, mniej słonych wód bałtyckich; są szczególnie typowe dla słonawego środowiska, zwłaszcza dla