Turystyka w Polsce

wczasy, wakacje, urlop

  [1]  2  Następna >

Brama Wyżynna

02 October 2011r.

Nazywana też Wysoką, była przez wieki głównym i najparadniej-szym wejściem do Gdańska, a rozpoczynała niepowtarzalny w jego urodzie architektonicznej szlak miejski, słynną Drogę Królewską. Najpierw, w latach 1574-76 stanął surowy, pozbawiony ozdób budynek z cegły, zaprojektowany przez budowniczego miejskiego Hansa Kramera jako jeden z elementów w ciągu XVI-wiecznych fortyfikacji, ubezpieczających Gdańsk od zachodu. Mieścił się w pasie masywnego wału ziemnego, który sięgał na wysokość gzymsu nad otworem bramnym. Kunsztowną oprawę budynku wykonał flamandzki rzeźbiarz Willem van den Blocke z Mechelen w 1588 r., nawiązując do dzieł tego rodzaju, istniejących w Weronie i Antwerpii.


Brama Złota

03 October 2011r.

Okazałą tę budowlę wznieśl i w latach 1612-14 Abraham van den Blocke i Jan Strakowski. Stanęła na miejscu starej gotyckiej bramy z 1346 r., znanej z obrazu Antoniego Moellera Grosz czynszowy, namalowanego w 1601 r. Wyszukany kształt nowego obiektu bramnego, bogaty wystrój plastyczny na fasadach oraz interesujące zwieńczenie w postaci attyki i dwu grup kamiennych posągów świadczą, że bramę tę zafundował sobie Gdańsk dla uświetnienia wejścia na najparadniejszy ciąg uliczny, jakim jest po dziś dzień ul. Długa i Długi Targ.


miasteczko kociewskie Nowe

05 October 2011r.

Na wyniosłej krawędzi wysoczyzny, opadającej stromo ku dolinie Wisły i przy wschodnim krańcu Borów Tucholskich rozłożyło się niewielkie (liczące dziś około 6000 mieszkańców) miasteczko kociewskie Nowe. Znajduje się ono w połowie drogi między Grudziądzem a Gniewem i przy głównej trasie, biegnącej z Gdańska do Torunia i Poznania, a w odległości 7 km od magistrali kolejowej, z którą łączy je odgałęzienie, wychodzące ze st. PKP Twarda Góra. W dolinie Wisty, tuż pod miastem znajduje się ujście strumienia Mątawa, odprowadzającego wody z zespołu dużych jezior (Mątasek, Radodzierz i Udzierz) rozlewających się pośród Borów Tucholskich, w odległości 10-12 km na zachód od Nowego.


Nowy Port

17 October 2011r.

Cały teren, na którym rozciąga się dzielnica Gdańska o nazwie zamieszczonej w tytule, należał wraz z sąsiednimi obszarami, położonymi na lewym brzegu końcowego odcinka Wisły, do cystersów oliwskich. Te dawne związki omawianego terenu z Oliwą, sięgające końca XII w., przypominają nazwy: nabrzeże Oliwskie w Nowym Porcie i ul, Oliwska, będąca jedną z głównych arterii tej dzielnicy. Wschodnią granicą Nowego Portu jest końcowy odcinek koryta Martwej Wisły (mieszczący część portu gdańskiego) z potężną twierdzą Wisłoujście na przeciwnym brzegu. Po stronie północnej ciągnie się Kanał Portowy o szerokości do 150 m, z przystanią promową linii Gdańsk - porty skandynawskie przy nabrzeżu kpt. Ziółkowskiego, a dalej basen portowy Władysława IV. Za Kanałem Portowym widać półwysep Westerplatte z wyniosłym Pomnikiem Obrońców Wybrzeża ("Westerplatte"). Na zachodnim krańcu dzielnicy rozbudowane są wyloty kilku linii komunikacyjnych do Gdańska i Wrzeszcza, a na południe od niej rozciągają się mokradła wysychającego jeziora Zaspa, niegdyś znacznie rozleglejszego.


Gdańsk Oliwa

11 October 2011r.

Rozbudowała się na prastarym terenie osadniczym, zamieszkanym już przed około 2500 laty przez prasłowiańską ludność kultury wschodnio-pomorskiej. W 1186 r. osadził książę Sambor I in loco, qui Olyva dicitur (= w miejscu, które nazywa się Oliwa) konwent cystersów, sprowadzonych z Kołbacza na Pomorzu Zachodnim. Nazwa tej miejscowości, dziś najdalej na północ wysuniętej połaci Gdańska, wywodzi się od przepływającego przez nią Potoku Oliwskiego, który pierwotnie nosił miano Oława. Tak również najprawdopodobniej nazywała się leżąca nad nim osada, ale cystersi skojarzyli to brzmienie z mons Olivarum (-Górą Oliwną) w Palestynie i wprowadzili nazwę Oliwa.


Opactwo pocysterskie w Oliwie

08 October 2011r.

Opactwo pocysterskie w Oliwie Zapewne już w XIII w. wytyczone terytorium opactwa cystersów w Oliwie opasano w następnym stuleciu murem, którego przebieg jest nam tylko częściowo znany. Z ogrodzenia tego dochował się do dzisiaj jedynie sędziwy Dom Bramny, niegdyś główny wjazd na teren klasztoru, nazywany od 1709 r. "Domem Zarazy". Wznosi się on przy ul. I Armii Polskiej 15, dawnym rynku osady przyklasztornej. W XIV w. również skonstruowano drugi, wewnętrzny mur, otaczający kościół i klasztor. Przebudowywano go w XVI w. i w 1608 r" kiedy uzyskał dzisiejszą wysokość i kształt. Idąc od strony parku cfo katedry ogląda się ten relikt budownictwa obronnego opactwa ze śladami otworów strzelniczych, wzmocniony rodzajem baszty, usytuowanej w północno-zachodnim narożniku założenia. Minąwszy ją, staje się na placyku przykościelnym, ku któremu zwrócony jest fronton świątyni pocysterskiej. Gdy bullą Universa Christi fidelium cura, ogłoszoną 30 XI11925 r. przez papieża Piusa XI erygowana została pod presją niemiecką, a wbrew woli ludności polskiej diecezja gdańska, wówczas kościół poklasztorny podniesiony został do godności katedry.


Pałac Opacki w Oliwie

15 October 2011r.

Pośrodku parku i w bezpośrednim sąsiedztwie prezbiterium katedry oliwskiej wznosi się dwuskrzydłowy pałac, dawna siedziba opatów cysterskiego klasztoru w Oliwie. Przez kilkanaście lat po ostatniej wojnie był ruiną po pożarze, spowodowanym w 1945 r. przez uciekających hitlerowców. W pierwszej połowie lat sześćdziesiątych odbudowało pałac Muzeum Pomorskie w Gdańsku na siedzibę działu etnograficznego, który otwarto w 1965 r. w tzw. nowym pałacu, czyli południowym skrzydle, zaś wschodnie, czyli stary pałac oddany został po zakończeniu odbudowy Instytutowi Budownictwa Wodnego PAN. Jak wynika z notatki opata Kaspra Geschkau, wpisanej do kannałów klasztoru oliwskiego w 1579 r. ów pałac stanął na miejscu, na którym zwykli byli przemieszkiwać założyciele klasztoru, czyli książęta pomorscy. Jest to budowla częściowo gotycka, zapewne z XV w., z piwnicą zasklepioną krzyżowo. Fragmenty średniowiecznego muru ściany wschodniej pozostawiono nieo-tynkowane. W tym budynku bawił dwukrotnie, w 1594 i 1598 r., król Zygmunt III Waza. Pierwotnie był to obiekt parterowy, nadbudowany prawdopodobnie po pożarze w 1577 r. o piętro, później przebudowany.


Strona 1 z 2,   [1]  2  Następna >