Turystyka w Polsce

Mirachowo

07 September 2011r.

Należy do rzędu,miejscowości o urozmaiconej historii i dużych szansach na przekształcenie się w miasto, utraconych jednak na korzyść dogodniej dla komunikacji położonych Kartuz. Należało kiedyś zapewne do rycerza Mirocha, od którego uzyskało pierwotną nazwę w postaci Mirochowo, wymienioną po raz pierwszy w dokumencie z 1348 r. Pierwszy awans owego Mirochowa nastąpił w latach osiemdziesiątych XIV w., kiedy Krzyżacy stworzyli tu ośrodek okręgu administracyjno-gospodarczego, po zlikwidowaniu wcześniej kasztelanii w Chmielnie. Na jego czele stał tzw. pfleger, podporządkowany komturowi gdańskiemu. Podlegały mu okoliczne wsie i ogromne obszary leśne, których pozostałością są dzisiejsze Mirachowskie Lasy. W początkach wojny 13-letniej gdańszczanie, zająwszy komtu-rię gdańską, stali się również panami Mirachowa, lecz ok. 1470 r. musieli je zwrócić królowi polskiemu, który utworzył starostwo mirachowskie, istniejące pewnie od 1473 do 1772 r. Występują tu jako starostowie Machwicze, Sczawińscy, Szczepańscy, Przeben-aowscy i inni. Opis starostwa w lustracji z 1565 r. informuje, iż: Do tego starostwa nie masz żadnego zamku, jeno dwór w Mirakowie nad jeziorem zbudowany, w którym dworze bywaty sądy ziemskie tego powiatu szlachty, której niemało jest... Do tego starostwa jest puszcza wielka, błotna i górna... jest jej na dłuż mil 8, poprzeczmil 5. Do tego starostwa należy folwarków 4 ... nadto wsi 22. Wspomniane jezioro dochodziło rzeczywiście niegdyś aż do zabudowań starościńskich, lecz po częściowym spuszczeniu jego wód w XIX w. leży około 1,5 km od wsi. Nazywa się obecnie Jezioro Bąckie. Nie zachowała się także rezydencja starostów; na jej miejscu wznosi się w otoczeniu starych drzew skromny dworek z końca XVIII w., ostatnio poddany gruntownej rewaloryzacji. Jedynym zabytkiem z czasów starościńskich jest murowana kaplica (w ruinie), ufundowana przez dzierżawcę Jakuba Kamińskiego w 1740 r. Za czasów pruskich przechowywano w niej ziemniaki. Dopiero w 1925 r. odrestaurował ją właściciel Wardyn. Po pierwszym rozbiorze było Mirachowo siedzibą pruskich władz oraz miejscem targów, co dawało mu szanse przekształcenia się w miasteczko. Przeniesienie w 1818 r. landratury do Kartuz i likwidacja targów przekreśliły całkowicie nadzieje mirachowian na wejście ich miejscowości do grona miast pomorskich. Z długotrwałego zastoju wyrwała się wieś dopiero w okresie międzywojennym, w związku z rozwojem ruchu turystycznego na Kaszubach. Tu znajdowała się baza wypadowa turystów, udających się do pobliskich Mirachowskich Lasów, kryjących w swej głębi szereg rezerwatów roślinnych i faunistycznych. Z Mirachowa biegnie również prześliczna trasa wzdłuż łańcucha jezior (Luby-gość, Kłączyno Małe i Duże, rozgałęzione na kilka zbiorników, wspaniałe krajobrazowo jeziora: Potęgowskie oraz Junno) do wsi Kamienica Królewska. Bajarze kaszubscy snują o tych jeziorach osobliwe klechdy, w których nie brak dziwów wodnych, upiorów i topielic. Lasy tej okolicy, bogate w jeziorka, mokradła i bagienka były ostoją i bezpiecznym schronieniem partyzantów czasie ostatniej wojny.

Mirachowo, miejscowości, historia, pomorskie