Turystyka w Polsce

wczasy, wakacje, urlop

< Poprzednia  1 ...  2  3  4  5  [6]

Kościoły gotyckie starego Gdańska

16 September 2011r.

O początkach budownictwa sakralnego na terenie dzisiejszego śródmieścia Gdańska wspomniano już w haśle "Gdańsk". Istniejące dziś na wymienionym obszarze kościoły pochodzą z 2 poł. XIV i pocz. XV w. bądź z XV i pocz. XVI stulecia. Tworzywem budowniczych gdańskich była w tym czasie prawie wyłącznie cegła i wyjątkowo wapień, ale stosowany tylko w cokołach, gzymsach czy jako element konstrukcyjno-dekoracyjny w nadprożach, zwornikach lub portalach. Osobliwością gdańskich kościołów gotyckich były (poza korpusem zachodnim kościoła św. Katarzyny) potrójne dachy, osobne dla każdej z naw. W związku z tym powstawały również potrójne szczyty dla zamknięcia dachów i zwieńczenia elewacji budowli. Były one z reguły najbardziej dekoracyjnymi partiami surowych na ogół ścian kościelnych. Prostsze początkowo (w 1 poł. XV w.), jedynie z elementami profilowanych sterczyn i wnęk, jak w kościołach św. Jana i św. Mikołaja, później znacznie zdobniejsze, późnogotyckie u św. Katarzyny, i o wyrafinowanych formach, prawdziwie koronkowe w kościele św. Trójcy, skonstruowane w początkach XVI w. Kościoły gdańskie z epoki gotyku nie posiadają owych wspaniałych portali o profilowanych ościerzach, z tympanonami i bogactwem dekoracji figuralno-roślinnej w łukach archiwolt. Dwa skromniej uformowane portale tego typu występują we wschodniej ścianie kościoła NP Marii i przed zakrystią. Inne przechodzą w okna, od których oddziela je tylko belka nadproża.


Kościerzyna

17 September 2011r.

Kościerzyna Jest miasteczkiem liczącym około 18 tys. mieszkańców, głównie Kaszubów, posiadającym w herbie niedźwiedzia pod konarem lipy. Niedźwiedź wywodzi się ze starej legendy, a okoliczne lipy dawały słodycz na miód, z którego sycono smakowity trunek, dziś także produkowany w miejscowej wytwórni. Kościerzyna ulokowała się w wielce urodziwej krajobrazowo okolicy, wśród wzniesień morenowych i w sąsiedztwie rozległych lasów oraz malowniczych jezior. Niektóre z nich, jak Osuszyno i Garczyn, oblegane są latem przez wczasowiczów, którym służą rozbudowane ośrodki wypoczynkowe.


Brama Złota

03 October 2011r.

Okazałą tę budowlę wznieśl i w latach 1612-14 Abraham van den Blocke i Jan Strakowski. Stanęła na miejscu starej gotyckiej bramy z 1346 r., znanej z obrazu Antoniego Moellera Grosz czynszowy, namalowanego w 1601 r. Wyszukany kształt nowego obiektu bramnego, bogaty wystrój plastyczny na fasadach oraz interesujące zwieńczenie w postaci attyki i dwu grup kamiennych posągów świadczą, że bramę tę zafundował sobie Gdańsk dla uświetnienia wejścia na najparadniejszy ciąg uliczny, jakim jest po dziś dzień ul. Długa i Długi Targ.


Brama Wyżynna

02 October 2011r.

Nazywana też Wysoką, była przez wieki głównym i najparadniej-szym wejściem do Gdańska, a rozpoczynała niepowtarzalny w jego urodzie architektonicznej szlak miejski, słynną Drogę Królewską. Najpierw, w latach 1574-76 stanął surowy, pozbawiony ozdób budynek z cegły, zaprojektowany przez budowniczego miejskiego Hansa Kramera jako jeden z elementów w ciągu XVI-wiecznych fortyfikacji, ubezpieczających Gdańsk od zachodu. Mieścił się w pasie masywnego wału ziemnego, który sięgał na wysokość gzymsu nad otworem bramnym. Kunsztowną oprawę budynku wykonał flamandzki rzeźbiarz Willem van den Blocke z Mechelen w 1588 r., nawiązując do dzieł tego rodzaju, istniejących w Weronie i Antwerpii.


Bory Tucholskie

01 October 2011r.

Zajmują one blisko 1200 hektarowy obszar na Pojezierzu Połud-niowopomorskim, rozciągający się w pd. części województwa gdańskiego i pn. - zach. bydgoskiego. Teren ten pokryty był przez wieki lasami pierwotnymi, tzw. puszczą pomorską, wytrzebioną w XIX w. przez rabunkową gospodarkę pruską. Na części wyeksploatowanego lasu mieszanego posadzono sosnę, która zajmuje dziś około 80 proc. areału leśnego. Na reszcie występuje świerk, buk, grab, dąb, lipa, jawor i inne. Można też spotkać stanowiska rzadkich drzew, jak cisy, brekinie i brzoza niska, należąca obok niektórych roślin zielnych do reliktów flory tundrowej, pochodzących z okresu polodowcowego. Dla ratowania ginących gatunków utworzono rezerwaty krajobrazowe i florystyczne, np. Cisy Staropolskie im. L. Wyczółkowskiego w leśnictwie Wierzchlas (pow. 37 ha), liczący ok. 4000 okazów, czy jedyny w Polsce zespól brekini (rez. Brzęki) w Szczernowie z 66 okazami. W Borach Tucholskich znajduje się nadto pod ochroną ok. 300 pomników przyrody żywej, do których należy np. ok. tysiącletni cis Chrobry w wymienionym rezerwacie, a także potężne dęby, jawory, lipy, jałowce i inne. Wśród fauny chronione są głuszce, czapla siwa, puchacz, cietrzew, sokół wędrowny, żuraw. Zagładzie uległ już w XVII w. tur, wyginął bóbr, orzeł, niedźwiedź, a do rzadkości należy głuszec i bocian czarny. Pojawiają się natomiast wilki, losie i daniele, pospolity jest żółw błotny.


Strona 6 z 6, < Poprzednia  1 ...  2  3  4  5  [6]